Een zin die een collega van mij nog wel eens gebruikt, maar het is o zo waar!

Als jij iets naars hebt meegemaakt, of je bent vaak angstig, of je voelt je verdrietig, kun jij dan bij iemand terecht?

Wat fijn als je deze vraag met “ja” kunt beantwoorden zeg.

Maar dan is mijn wedervraag: doe je dat dan ook???

Want daar zit het hem vaak in. Het is lastig om op iemand af te stappen en te zeggen: “ik ben verdrietig”, want wanneer is het juiste moment om aandacht alleen voor jezelf te vragen?

En wat is dan vaak het resultaat? Je blijft er mee lopen, en heel hard hopen dat iemand van je geliefde het uit zichzelf ziet en vraagt wat er is.

Of je gaat afleiding zoeken in werken, drinken, eten etc. …………  Dat is fijn, want het helpt heel even, maar het nare gevoel komt altijd weer terug, en dan?

Dan heb je ook nog mensen die zeggen: “ Ik praat er niet over, dan vergeet ik het wel”.  Als mensen dat tegen mij zeggen, krijgen ze de wedervraag: “En, lukt dat?” Het antwoord blijft meestal uit, omdat het niet lukt.

Lichaam – geest

Als we het nu eens vergelijken met lichamelijk letsel.

Een arm in het gips is duidelijk. Mensen zien het, houden rekening met je, de hulpvaardige misschien iets te veel naar je zin, maar je hoeft meestal geen aandacht te vragen voor jou situatie.

Maar als je diezelfde arm zwaar gekneusd hebt, ziet niemand het, maar de pijn is misschien wel erger dan die arm in het gips.  Praat je daar over? Natuurlijk, hoor ik je denken, want ik kan niet alles zelf doen en heb hulp nodig. En wil ik het zelf doen wordt de pijn erger en dat horen/merken mensen om me heen. Ze zullen vragen wat er is en me helpen.

Gek he, dat je dat met lichamelijke pijn wel doet en met geestelijke pijn zelf blijft lopen, omdat we andere niet tot last willen zijn, of ons schamen!

Nou, oké, je hebt besloten het zelf te verwerken.

Prima, soms kun je nare dingen zelf, alleen verwerken. Meestal gebeurt dat via dromen (wat je vaak ook niet door hebt), maar wat als dat nu niet gaat. Hoe merk je dat dan?

Ladekast

Je zou het kunnen vergelijken met een ladekast. Alles wat je meemaakt, en gevoeld hebt, krijgt een eigen laatje. Als het afgewerkt is gaat het laatje dicht, vergeten doe je het niet, maar het is goed.

Maar hetgeen niet goed verwerkt is, dat laatje sluit niet goed. Als er iets gebeurt wat herinnert aan hetgeen in het laatje zit, schiet het weer helemaal open.  Doe je er niets mee, blijft het tobben met dat laatje en het nare is dat de rest van jouw laatjes er ook last van hebben en minder gaan functioneren.

Dus wil jij een goed functionerend ladekastje?

Praat erover, deel het, maar blijf er niet mee lopen.

En vind je het vervelend om er met iemand uit je omgeving over te praten, zoek dan elders een luisterend oor en steun. Je zou bijvoorbeeld mij kunnen mailen, bellen.

Gaan we samen met jou ladekastje aan de slag, om het als nieuw te maken.

Categories:

No responses yet

Geef een antwoord

Archieven
Categorieën