Van de week kwam ik een oud-collega tegen. Ik had haar al zeker 12 jaar niet gezien en gesproken.

We volgen elkaar wel op Facebook. Zodoende wist ik dat ze een jaar terug een TIA (licht herseninfarct) had gehad. Op Facebook had ze vlak daarna gemeld dat wel wat krachtverlies aan haar linker kant had. Maar ze was hard aan het trainen om dat weer terug te krijgen. Zij en haar behandelaars waren er van overtuigd dat dit weer heel snel terug zou zijn op het oude niveau. Ze bestede al haar tijd aan trainen.

Toen ik aan haar vroeg hoe het ging, zag ik haar gezicht betrekken.

Niet goed, zei ze somber, je ziet niets meer aan me hoor, dat niet, maar ik heb links een raar gevoel. En heb naar mijn idee nog steeds mijn kracht niet terug. Er zijn dagen dat ik denk : nou het gaat wel weer. Dan ga ik er lekker tegenaan, kan hartstikke veel doen, en dan vervolgens, de volgende dag ben ik weer een wrak!

Ze was terug gegaan naar de neuroloog en had vandaag de uitslag van de MRI gehad. Alles zat goed in haar hoofd had hij gezegd, en haar een afspraak voor een revalidatiepsycholoog meegegeven, alsof ze gek was! Ze zou wel gaan, zei ze, maar alleen om te vertellen dat ze niet gek was.

Mind-set

Daar we elkaar bij een koffiezaakje tegen kwamen, heb ik haar een kop koffie aangeboden, want ik zag hoeveel last ze had van haar emoties. We hebben ruim een uur zitten praten en toen we afscheid namen zei ze : als ik bij de psycholoog ben geweest bel ik je, maar ik heb een vermoeden dat de psycholoog niet meer veel aan mijn mind-set hoeft te doen, dat heb jij gedaan.

Zij trof een goede neuroloog, die zag wat zij nodig had.

Loop jij nu ook vast in je revalidatie, neem dan eens contact op met me.

Je bent niet gek, maar heb vaak gewoon een steuntje in de rug en erkenning nodig.

Categories:

2 Responses

Geef een antwoord

Archieven
Categorieën