Peter is een schutere 20-jarige jongeman. Hij staat volop in het leven en ondanks de Corona bleef hij energiek, positief en bezig met zijn toekomst.

Qua opleiding en werk heeft hij zijn toekomst al helemaal uit gestippeld. Hij is nog aan het studeren en loopt stage, hij werkt hard, hij weet wat hij kan en wil. Als afleiding is hij helemaal gek van zijn vechtsport. Hij is niet de beste, maar vindt het leuk, traint hard en graag en wil als het mogelijk is daar toch ook wel wat mee bereiken. Naast zijn studie, stage en sport, verdient hij wat bij met koerierswerk op een scooter.

En toen ging het mis.

Op een dag leent hij de scooter van zijn vriendin, omdat hij snel wat op wil halen. Dat gaat mis. Een automobilist denkt dat hij nog wel even voor hem langs kan, maar helaas.  Peter beland op de straat en voor hij weet wat er gebeurt staat de automobilist hem wild gebarend uit te voeteren.

Peter probeert de boel te sussen, maar merkt wel dat hij last van zijn hoofd en pols heeft. Hij beland met een hersenschudding in het ziekenhuis en later wordt zijn pols operatief gezet.

Positief als hij is, verwacht hij dat na zijn herstel hij zijn leven weer op kan pakken.

Dus toen de hechtingen eruit waren en de chirurg zei dat hij weer langzaam, binnen zijn pijngrens alles mocht proberen, ging hij gelijk naar de sportschool.

Teleurstelling.

Dat draait op een grote teleurstelling uit, want hij kan nog geen deuk in een pakje boter slaan. Hij baalt, hij was zijn werk kwijt, en dan kan hij zijn sport nog niet gaan doen ook. Eigenlijk belachelijk in zijn ogen, immers hij was toch hersteld? O, ja, een hij kan ook zijn autorijlessen niet zo makkelijk doen, en dat rijbewijs heeft hij nodig, want op een scooter gaat hij nooit meer. Positief denken, lukt hem ook niet meer, dat verbaast hem.

Zijn toekomst, die zo zeker was voor hem, was opeens helemaal niet meer zeker. Want waarom kan hij zich soms niet meer concentreren, kan hij zijn hand nog niet gebruiken zoals hij wil? Allemaal vragen waar hij eigenlijk bang van wordt.

Peter heeft een trauma opgelopen. Niet alleen maar lichamelijk, maar ook geestelijk. Zijn lijf confronteert hem met wat hij niet kan, maar daardoor kan hij niet meer positief naar de dingen kijken om te zien wat wel mogelijk is.  Lukt het hem niet om te zien dat hij te veel en te snel wil. En ontkent hij dat hij toch wel angstig is geworden. Omdat het hem in de weg zat, besloot hij er toch maar eens met een coach over te gaan praten.

Hulp zoeken.

Hij is naar een sportfysiotherapeut gegaan, maar uiteindelijk heeft hij besloten, jonge kinderen te gaan trainen in zijn geliefde vechtsport. Het lukte immers niet meer om zijn oude niveau te bereiken.

Het duurt even voor hij zijn angst aan zichzelf durft toe toegeven, daarna kan hij ook daarmee stappen zetten. Hij ontloopt het niet meer, maar gaat de confrontatie aan. Scooter rijden doet hij niet graag meer, maar hij doet het wel. Doordat hij geduld heeft, en het gaat accepteren wat er met hem gebeurd is komt zijn concentratie ook weer terug.

Peter is terug bij waar hij was, en gaat nu weer vol met positieve plannen zijn toekomt tegemoet.

Peter is een fictief persoon, maar staat wel als voorbeeld voor veel mensen in zulke situaties. Het liefst wil je het zo snel mogelijk vergeten en verder, maar je lijf en geest hebben de tijd nodig om te herstellen.

Geeft het de ruimte en lukt dat niet? Schakel een gespecialiseerde coach in.

Je mag me altijd bellen of mailen.

Categories:

No responses yet

Geef een antwoord

Archieven
Categorieën