Ziek zijn is de controle in je hoofd loslaten en het aan je lijf overlaten. Want je kunt nog zoveel plannen, maar als je lijf niet wil, niet kan heb je aan een planning niets.

Dat merkte ik vorige week zelf.

Eigenlijk ben ik nooit ziek, de laatste keer dat ik me over moest geven aan wat mijn lijf kon en vooral even niet kon was toen ik in 2018 slachtoffer werd van een verkeersongeval.

Vrijdag de 11e kreeg ik een naar hoestje, en zaterdag bleek uit de test dat Covid-19 me te pakken had. Op dat moment gebeurt er niet alleen iets in je lijf (wat al gaande is) maar ook in je hoofd.

Je schrikt, ik kon het niet geloven en heb 2 keer gekeken. IK?? Maar hoe dan, wanneer dan?

Vragen die in je hoofd gaan spoken en die ik er weer snel uitgezet heb, want daar bereik ik niets mee. Wel even na zitten denken met wie ik in contact geweest was en wie ik dus eventueel besmet zou kunnen hebben. Dat viel mee, gelukkig. Vermoedelijk heeft het openbaar vervoer het mij opgeleverd.

Vanaf dat eerste hoestje ging mijn lijf zijn eigen leven lijden, het gevecht aan tegen het virus. En daar heb ik best last van gehad. Heel klassiek: moe, hoofdpijn, hoesten, benauwd, maar ook mijn stem bijna kwijt.

En dan kun je er alleen maar luisteren naar je lijf en meegaan in het ritme wat gedicteerd wordt: na het douchen even liggen, na de lunch naar bed, na het avondeten op de bank liggen en tussen door niet meer doen dan lezen, tv kijken en wat mails en apps beantwoorden.

En ja, natuurlijk had ik ook emoties en vragen. Maar de controle liet ik los, ik accepteerde het en gaf het over.

Gevecht

Mensen die een traumatische ervaring nog niet goed verwerkt hebben, kunnen met het proces ziek zijn, zoals ik het doorgemaakt heb heel veel problemen hebben.

Die zullen zich continue proberen te verzetten tegen hun klachten. Ondanks moeheid toch vinden dat hun huis gedaan moet worden, of dat ze werk moeten verrichten. Of dat……

Immers als je toe geeft aan ziekte, aan stil zitten, aan niets doen, krijgen nare gedachten en beelden alle ruimte om bezit van je te nemen. En om dat te voorkomen, is de enige oplossing vaak doorgaan en verzetten tegen wat je lijf nodig heeft.

Dit verzet heeft vaak als resultaat dat je lijf veel meer tijd nodig heeft om volledig te herstellen. Zoals je al eerder hebt kunnen lezen, leven mensen met een onverwerkt trauma vaak ik hun hoofd, waardoor ze ook niet zullen merken dat hun lijf meer tijd nodig heeft. Roofbouw wordt het dan, zo zonde want we hebben immers maar één lijf en daar moeten we zuinig op zijn.

Onverwacht

Maar stel dat je nooit ziek bent, je ook niet bewust meer een traumatische gebeurtenis kan herinneren, maar toch tijdens ziek zijn vastloopt geestelijk. Dat ziek zijn kan namelijk een wake-up call zijn om iets ouds op te gaan ruimen. Je geest geeft zelf aan wanneer het tijd is iets echt aan te pakken.  

Houdt het tijdens je ziek zijn niet voor jezelf. Praat over je gevoel, ook als je er niets meer van snapt. Schrijf op wat er in je gebeurt en wat het met je doet. Wees niet te streng voor jezelf, maar geef niet toe aan compensatie gedrag (eten/snoepen, drank, online-gokken, drugs).

Besef dat je ook tijdens je ziek zijn al stappen kunt zetten, mail me, en we gaan kijken hoe we zo snel mogelijk samen kunnen gaan kijken wat jij nodig hebt om dit te overwinnen.

Categories:

Comments are closed

Archieven
Categorieën