Een tijd terug kreeg ik een telefoontje van een moeder. Of ik haar dochter wilde behandelen. Op mijn vraag hoe oud de dochter was, kreeg ik als antwoord dat ze 30 was, maar dat ze dringend hulp nodig had. Op mijn vraag of dochter zelf ook vond dat ze hulp nodig had, antwoorde moeder dat ze dacht van wel. Vervolgens heb ik moeder gevraagd om dochter te vragen zelf te bellen. Ja, dat had moeder al eerder gezegd tegen haar, maar ze deed het maar niet.

Moeder maakte zich dus erge zorgen, maar of dat terecht was, zal ik nooit weten, want de dochter heeft nooit meer gebeld. Moeder wilde dochter “redden”. Maar zolang dochter niet zelf inziet dat ze hulp nodig heeft zal het de moeder nooit lukken haar te “redden”.

Dochter ziet of haar eigen probleem niet of is nog niet toe aan hulp, om welke reden dan ook. Moeder ziet dochter worstelen en kan niets doen, voelt zich machteloos, en het enige wat ze wil is redden.

Niet alleen

Een trauma heb je niet alleen, maar familie en vrienden kunnen daar zeker ook last van hebben. Als jij niet lekker in je vel zit, heb je vaak een korter lontje, en degene die het dichtstbij staan, zijn vaak degene waar het op afgereageerd wordt. Gewoon omdat dat het veiligste voelt voor je. Dat geeft voor jouw omgeving een machteloos gevoel, net als bij de moeder.  

Maar stel nu dat de dochter, om van het aandringen van haar moeder af te zijn wel contact met me gezocht had. Waarschijnlijk was de coaching dan of snel beëindigd zonder resultaat of had de dochter voor elke afspraak uitvluchten verzonnen. Gewoon omdat dochter niet zelf voor hulp koos.

Jij moet zelf bewust zijn van het feit dat je hulp nodig hebt. En dan nog is het doodeng, spannend en angstig om er inderdaad mee aan de slag te gaan, maar daar kan elke coach/therapeut in begeleiden. Maar die eerste stap zul je echt zelf moeten zetten.

Zet je die stap niet, dan blijf je dat slachtoffer met dezelfde machteloosheid als de eerdergenoemde moeder. Het is voor jou dan nog te moeilijk om je kwetsbaar op te stellen.

Herken jij dit bij iemand die dicht bij je staat?

Tips

  1. Vertel wat je ziet en ervaart van die persoon. Je mag best zeggen dat je het moeilijk vindt dat je die ander ziet worstelen met haar problemen en dat je haar zoveel meer rust gunt.
  2. Ga het gesprek niet uit de weg. Durf vragen te stellen, dat laat die ander nadenken en de andere kant zien, door bv te vragen wat wel behandelen op zou kunnen leveren, of wat ze te verliezen heeft.
  3. Bied praktische hulp, zonder alles over te nemen. Nodig bv die persoon uit om samen te gaan wandelen of sporten. Maar laat de keus bij de ander.
  4. Luister zonder oordeel. Als zij je vertelt dat ie het best alleen op kan lossen, oordeel er dan niet over. Zij heeft op dat moment echt het idee dat het wel alleen lukt, of zit nog te diep in haar angst om te zien dat het echt niet gaat.
  5. Geef extra aandacht. Stuur bv eens een kaartje met “ik denk aan je” of stuur eens een extra appje. En mocht degene toch besluiten er met een buitenstander over te gaan praten, bemoedig haar dan.

De moeder bedoelde het goed, maar misschien had ze meer bereikt door het adres van website aan haar dochter te geven. Dan had ze zonder dwang zelf kunnen beslissen.

Categories:

Comments are closed

Archieven
Categorieën